ชีวิตของคนเราเลือกที่จะเกิดไม่ได้

แต่ชีวิตของเราเลือกที่จะทำได้

เราไม่อาจรู้ได้ว่าจะมีลมหายใจในวันพรุ่งนี้อีกสักกี่วัน

เราไม่อาจย้อนเวลากลับไปเมื่อวินาทีที่แล้วได้

ไม่มีนาฬิกาเรือนไหนที่สามารถเดินทวนเข็มเพื่อย้อนเวลาได้

ไม่มีนาฬิกาเรือนไหนที่สามารถหยุดเวลาไว้แค่ตรงนี้ได้

มีเพียงแต่เก็บความทรงจำที่ดีๆไว้ในใจได้เท่านั้น

มีเพียงอดีตที่เคยผิดพลาดเป็นบทเรียนไว้สอนในวันต่อไป

ในสนามชีวิตเราคือการต่อสู้เพื่อที่จะได้มา

คนที่เก่งกว่า ฉลาดกว่า แข็งแรงกว่า ย่อมเป็นผู้ชนะ

คนที่อ่อนแอกว่า ฉลาดน้อยกว่า ก็ต้องแพ้ไป

ที่จริงแล้วแพ้ หรือ ชนะ ไม่ได้วัดกันที่รางวัลเพียงอย่างเดียว

บ้างทีคนที่ชนะอาจจะแพ้อารัยบ้างอย่างอยู่

และคนที่แพ้อาจกำลังชนะ ใจ ตัวเองอยู่ก็ได้

ชีวิตเราก็เหมือนดวงตะวัน

ต่อให้เหนื่อยสักแค่ไหนหรือไม่มีหนทางสักแค่ไหน

ก็รอให้ถึงพรุ่งนี้เมื่อดวงตะวันขึ้น ชีวิตก็จะมองเห็นทาง

ในวันที่เราร้องไห้ เราจะรอให้มือคนอื่นมาเช็ดน้ำตาให้ทำไม

หากมือของเรายังแนบอยู่ข้างลำตัว

เราก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนนึงในโลกใบนี้

ความเก่ง ความสามารถ หน้าตา

อาจเป็นแค่เพียงภาพลวงตา

เพราะทุกคนเป็นคนหนึ่งบนโลกเท่านั้น

ไม่มีใครอยู่เหนือกว่าใคร

และเราก็ไม่ได้อยู่เหนือใคร

แก่นแท้ของชีวิต

ไม่ใช่อดีตเคยเป็นอย่างไร

อนาคตจะเป็นอย่างไร

แต่คือปัจจุบันทำให้ชีวิตมีความสุขให้มากก็เป็นพอ

ทางข้างหน้าที่ทอดยาว รอให้เราไปเรียนรู้

ญาติพี่น้อง รักและห่วงใย

เพื่อนฝูง เอาใจช่วย

และคนอื่นๆรอบตัวเราพร้อมเป็นกำลังใจเพื่อนำไปสู่ชัยชนะ

บนเส้นทางชีวิต

ไม่มีถนนสายไหนที่ไม่ได้ให้บทเรียน

และไม่มีถนนสายไหน

ทำให้เราตกลงไปในหุบเหว

จนปีนขึ้นมาไม่ได้

เพราะว่าชีวิตไม่ได้มีไว้ให้ยอมแพ้

กุญแจที่ไว้แก้ปัญหาของเรานั้นคือ สติปัญญาและกำลังใจ...

ถ้าการเรียนเหมือนการยิงปืน

ถ้าโลกหมุนไป

กว่าจะเหนี่ยวไก

เป้าหมายก้อเปลี่ยนไปเสียแล้ว

....................

เรากำลังทำแบบใด

เอาชีวิตไปรับใช้งานหรือ

ทำงานเป็นเครื่องมือในการใช้ชีวิต

งานยกเลิกได้ แต่ชีวิตยกเลิกไม่ได้

.................

สุดท้าย จะเอายังไงกับชีวิตวันพรุ่งนี้

หลังเรียนจบ

...................

ขอบคุณที่ทำให้คิดอะไรบ้างได้